Day One
Als een weesje, zielig voor zich uitstarend, zo kijk ik vandaag naar de kinderen die op straat spelen. Er is vandaag een stilte, maar geen rust over dit huis neergedaald. Nog maar een paar uur, en ik heb al het gevoel dat ik geen blijf meer weet met de tijd, en dat terwijl ik zovele leuke knusjes in dit huis kan ondernemen.
Meteen gaat alles fout. Ik gooi glazen in scherven, struikel over mijn eigen lengte en loop te kniezen, mezelf wentelend in het stort van Mont Saint-Amand, aka onze woonkamer. Ooit hadden we koloniale meubelen -prachtig donker hout-, helrode fauteuils en kleurige kamerplanten. De laatste tijd is alles gewoon vaalgrijs geworden, het lijkt wel alsof het bedolven is onder het debris van ground zero.
Dat wordt komende weken delven naar overlevenden; de eerste overlevenden die ik al gevonden heb, zijn onze belastingsbrieven die -o jee- eind deze week keurig ingevuld moeten zijn. Ik heb al meteen geen zin meer om verder te zoeken.
Ik voel de rauwe stemming tot in mijn longen, of ben ik gewoon zwaar verkouden?
