Jimability

Ha ja, een weekendje gevuld met kleine kinderen.  “Ha ja”, hoor ik menige net-niet-meer-kraakverse-maar-toch-ook-nog-niet-aftandse ouder zeggen.  Dat ik nu ook eens weet wat het is.

Ons nichtje is zaterdagavond komen blijven slapen.  En dat haar mama liever niet had dat ze ’s avonds te laat in bed zou zitten, want dat haar week-ritme (ze is net naar het eerste kleuterklasje gegaan) anders helemaal upside down zou gaan.  Maar wist ik veel dat het ukkie dan wel al om zes uur (voor de ijzerbijters, ‘t kon ook half zeven geweest zijn) wakker zou zijn.  En goed opgevoed als ze is, niet zomaar uit haar bed zou komen, maar wel zou beginnen zingen en met een gezwinde “allez-allez” ons tot de dag zou vermanen?  En hebben alle kinderen last van een enthousiast ochtendgevoel?  En dat ik dat niet heb, zeker niet na een nachtje weinig slapen, “want je weet maar nooit”?

En hier zit ik nu, maandagavond en ik heb nog altijd een beetje last van jeej, ik ben zo moe.

En dat ik hiermee wel weet wat het is om kleinmannen te hebben.  Al was het maar for a day.