Wie?

De man die bijna al zijn ideeën uit mijn hoofd gejat heeft en zijn succes hieraan te danken heeft: Theo Maassen.

(O en ehm… Theo, zullen we zaterdag gaan lunchen in Gent, ik heb nog een paar ideeën voor jouw show).

Kies een avatar en laat die vechten in de arena.  Goed om wat vechtersfrans te leren.

Wil je eens vechten met jimability? Da’k eu mee eu moile tegen de Dampuurte goa plakke, om in de sfeer van de Gentse Feesten te blijven.

De auto’s zetten zich in gang tot ze 20 meter verder niet meer verder konden, ronkend tot stilstand gebracht.  Fay stapte langs hen heen.  Achter zich hoorde ze de klacht van een geirriteerde claxon, gevolgd door een rite van furieuze Alfa (Romeo)-mannetjes die fulmineerden tegen een lege twingo.  Zo’n dingen had ze geregeld geregeld, maar niet vandaag.  Vandaag moest ze tegen tienen in Tienen zijn.  Dus stapte ze door naar de kop van de file die zich als een verre horizon telkens kilometers voor haar bleef uitstrekken.

"Wat een puik idee," dacht ze toen ze om twee voor tien het kantoor binnenstapte. ’s Avonds glipte ze vlot mars marcherend tussen de avondspits, gleed in haar nog steeds op het middenvak geparkeerde auto die nu fileledig vrij stond en racete in achteruit ritsend terug naar huis.  Thuis nam ze haar man op de arm en beantwoordde de vragende blikken van haar kinderen met een zwoele kus en de woorden: "Het was maar weer een doordeweekse dag. Steken jullie papa in bad? Dan maak ik Blackie het konijn klaar."

En zo geschiedde.

Must see.  Ook al is de trailer niet echt waaaaaw.

Heyello,

Fuck beer! Got sexy girl?
Click here

Dacht je nu werkelijk, Noah, dat ik door zo’n lyrisch rijmpje zou gaan klikken?

Het kritische compliment is (naar verluidt) de ideale manier om een vrouw te complimenteren.  Zeg haar nooit dat ze hemels prachtig is, want dan vindt ze jou een slijmbal van de eerste ‘trekking’.  Je moet bij elk compliment een kritische opmerking over haar maken:

Dat bloesje staat je prachtig maar die schoenen zien er een beetje goedkoop uit.

Da’s dus scoren.  Ze gaat daardoor niet zweven, want met dat kleine puntje van kritiek breng je haar weer met beide voetjes op de grond.  Bovendien brengt dit een gesprek op gang waar je je kennis van schoenlapperij in kwijt kan.
Welke kritische opmerking je maakt is van geen belang, zolang het maar over haar uiterlijk (inclusief kleding) gaat.  Vrouwen zijn immers altijd onzeker over hun uiterlijk; zelfs wanneer al hun vriendinnen gezegd hebben dat ze die schoenen absoluut moet kopen, kan je haar hier nog in prikkelen door ze af te doen als tweedehands uitziende solden uit den Aldi.

Het kritische compliment is zeker niet te verwarren met complementaire kritiek, waar vrouwen een broertje aan dood hebben.  Zeg dus nooit:

Ik zeg het maar om jou te helpen: als je die broek aan hebt, zien de mensen dat je dikke kuiten hebt.

Fout: je bent immers het compliment vergeten.

Overdrijf niet in de kritiek.  Zeg dus niet:

Ik vind jouw haar superleuk, maar die bek van jou staat daar zo scheef onder.

Anderzijds kan je niet groot genoeg gaan in het compliment, zolang je er maar iets kritisch aan toevoegt (dat kritische zorgt ervoor dat ze even haar kluts kwijt is waardoor de rest zoet binnengiet).  Je kan zelfs ad lib combineren:

Dat kleedje zit je als gegoten, je borsten staan er mooi geaccentueerd in; alleen een beetje jammer van dat motief, da’s wat passé, maar draai je eens om, goh, je kontje staat er perfect strak in.  En hoe heet jij eigenlijk?

Met deze theoretische kennis op zak ga ik eens aan het werk.

In de VN is het niet tot een consensus gekomen over sancties tegen de vals verkozen president van Zimbabwe.  De vetostemmers zagen in Zimbabwe geen gevaar voor de internationale veiligheid, en dus kunnen wapens nog steeds vrijlijk verkocht worden aan het land en zijn leiders.  De Verenigde Natiies kijken de andere kant uit en zien dat het goed is.

Brandstofprijzen swingen de pan uit terwijl alternatieven geboycot worden.  Gisteren nog op het VRT-nieuws: biodiesel heeft te kampen met een imagoprobleem.  Een imagoprobleem dat er komt door…?  Wat als we allemaal, ALLEMAAL de auto voor 1 dag niet gebruiken. Of met zijn allen alleen nog maar gaan tanken bij de kleine tankstations (een idee dat ik vorige week eens opving).  Dat we eens moeite doen om er iets aan te doen.  Maar neen, we staken, leggen het land lam voor een dag (zorgen voor méér files en dus meer verbruik) en kijken de andere kant uit.

Welke kant kunnen we nog uitkijken zonder dat we onze ogen moeten sluiten?

Dat heet dan gelukkig zijn.

Zijn wij, Vlamingen, dan zo (Vlaams-)nationalistisch?  Ik denk dat juist het gebrek aan een fier Vlaams gevoel aan de grondslag ligt van een aantal problemen.  Neem Brussel-Halle-Vilvoorde, ook al raakt het de man met de Vlaamse pet niet meer wat daar moet gebeuren.  Een Vlaamse gemeente krijgt steeds meer franstalige inwoners, die het vertikken om Nederlands te leren.  Waarom zouden ze?  Ze worden overal geholpen in het Frans, want de Vlaming past zich aan.  Ideaal klimaat om nog meer franstaligen aan te trekken, die belangrijke plaatsen beginnen in te nemen in gemeenteraden.  Een Vlaamse gemeente waar het Frans beleidstaal geworden is.  Hadden we al niet vroeger moeten staan op Nederlands in Vlaanderen?

Komt het niet allemaal neer op het feit dat we in se andere dingen willen, of dat we dezelfde dingen willen maar dat op een andere manier willen bereiken?  Het aantal verkeersdoden terugdringen is een hot topic op de Vlaamse én op de Waalse agenda.  Geld van verkeersboetes moet hiervoor aangesproken worden.  Waarom dan slechts een handvol flitscamera’s langs Waalse autosnelwegen?

Waarom geld van de sociale zekerheid delen als er langs Vlaamse kant meer inspanningen gedaan worden om werklozen weer aan het werk te krijgen?

De franstalige regeringspartijen vertegenwoordigen 40% van de Belgische bevolking, maar toch kunnen zijn elke Vlaamse vraag blokkeren.  Maar dus ook een staatshervorming waarin de Vlamingen alleen maar eisen dat bepaalde bevoegdheden overgeheveld worden naar Vlaamse resp. Waalse regeringen (zie).

Zou het aantal nieuwe edellieden ook mooi verdeeld zijn over de gewesten/gemeenschappen?

Ik heb het bericht nog nergens bevestigd gezien, maar ik hoorde dat vandaag een Gentse paaldanseres veroordeeld is tot een werkstraf.  Geen vragen stellen bij de inhoud van die werkstraf.

Waarom is Mevrouw de Staafglijdster veroordeeld?  Omdat ze een priester bestolen had; ze had hem zijn bankkaart en zijn heilig oliesel afgepakt.

Gleed de paal niet meer?

1200 euro????

Vanuit Canada werden er een paar geldafhalingen gedaan via Maestro.  Maar we hebben onze eigen bankkaart nog.  Dus moet die ergens gekopieerd zijn alsook onze geheime codes.  En die ergens, dat zal wel in Indonesië zijn.

Wat doe je als je dat ontdekt op een bankfeestdag?  Je kan je kaarten laten blokkeren, dat sowieso.  Maar misschien is er al meer dan 1200 euro afgehaald, want de transacties gebeurden op 8 en 9 juli, en de verwerking was op 10 juli.  Dus gisteren kan er nog eens geld afgehaald zijn.  Maar je kan niet bij de bank terecht om dat te checken, die zullen wel gesloten zijn tot maandag.  Dus ik vermoed dat het verloren bedrag wel kan oplopen tot 2000 euro.

Ben je daartegen verzekerd?  Ik vrees ervoor.  Dat wordt een tijdje serieus de riem aangespen.  Water en brood.

En dus geen iPhone.

Herpakt u eens, hoor ik jou zeggen, en je hebt gelijk.

Daarom geef ik jullie Derren Brown.  Ik zou tientallen filmpjes van deze NLP’er/Hypnotiseur/Showbeest kunnen geven, ik geef er jullie twee.  De rest vinden jullie wel via joefoef.

Een uitvoerder geef je een specifiek omlijnde taak en die weet zij perfect uit te voeren.  Zij zal tot het uiterste gaan om de details van de taak in ultimis in te vullen.  Geef haar de opdracht om je auto te wassen en zeker de velgen niet te vergeten en je zal je er achteraf kunnen in spiegelen en het achtergebleven blaadje spinazie van tussen je tanden halen.  Vraag haar niet om met een hamertje, beiteltje en zaagske de auto te wassen, want zij zal zich de stoppelharen uit de oksel trekken van frustratie.

Een creatieveling daarentegen moet je vrij laten.  Geef hem de exacte omschrijving hoe hij zijn job moet uitvoeren en zijn tenen krullen van verveling.  Omdat hij het haat zich te vervelen, zal hij veeleer tijd steken in het uitzoeken hoe je de taak op een andere, snellere, productievere manier kan uitvoeren.  Dat hij daarna geen tijd meer heeft om die taak op die alternatieve manier te volbrengen, is voor hem bijzaak.  Dat kan hij dan weer doorgeven aan een uitvoerder die staat te popelen om dit met accurate finesse… uit te voeren.

Ik ben een creatieveling, ik mis soms de finesse om te voltooien, dat weet ik en daar werk ik aan.  Maar duw mij niet in een keurslijf van vaste uren, en zeker niet als ik daardoor elke dag uren moet aanschuiven in de file.  For what reason?  Omdat dit niet te verdedigen zou zijn tegenover Het Team (wat in dit geval slechts een virtueel begrip is).  Ik kan pas in een team geloven als niet iedereen hetzelfde is; anders zijn we slechts een legbatterij… met zijn allen in de file, met de paashaas op de hielen.

Dat we bewogen hebben, dat zullen we weten.  Mijn spieren spanden dezelfde avond al samen en weigerden en masse dienst: ze hebben een cordon musculaire gevormd en het was bloklopen tot vandaag.  Nu is er sprake van enige versoepeling en loop ik niet langer als een boer met een ei in zijn broek, dat op barsten staat (het ei, niet de broek).

Ik brokkelde vanmorgen na een slapeloze nacht (don’t ask) het bed uit en kroop voor de spiegel en zag … dat ik weer vieze blaasjes op mijn lip staan had.  Toen ik klein was heb ik dat wel eens gehad omdat ik toen zo’n hoge koorts maakte dat ze mijn moeder kwamen vragen om mij in de frigo te steken omdat ik klimaatwijzigingen veroorzaakte.  En nu op nog geen anderhalve jaargetijde tijd heb ik het twee keer aan mijn zeel.  I think the countdown has begun.

Vreend wijs, diene Stevie, met twee vreend goeie songs.

En ik maar mijn best doen om mijn ecologische voetafdruk zo klein mogelijk te houden, door zoveel mogelijk locale groenten en fruit te eten.  Straks moet je nog opletten dat je voedingswaren niet extraterristriaal zijn.

(via)

Ik weet het zo nog niet.  En valt dat te rijmen met deze test?

(via)

Voor wie het niet kan lezen omdat het te kleine letterkes zijn (ze denken daar bij de belastingen nog niet aan Accessibility), er staat:

Gelieve hieronder aan te duiden of u de verantwoordingsstukken die in de bij de aangifte gevoegde toelichting opgenomen zijn, ter beschikking zult houden en hen op vraag van de administratie voor te leggen.

Dit is een draak van een zin en bovendien klopt hij grammaticaal voor geen meter, maar daar gaat het hem niet om.  Het gaat er mij om dat dergelijke boodschap laat uitschijnen dat je een keuze hebt: Gelieve aan te duiden OF u de stukken ter beschikking zult houden.  En niet: Gelieve te bevestigen dat u de stukken…

Noem mij recalcitrant of dweersindezak, maar ik had dus geen vinkje gezet (omdat ik denk: goh, die stukken, tsja, die kan ik gezien mijn leeggeëmmerd organisatietalent best wel eens kwijtraken het komende jaar).  Resultaat:

Uw aangifte is nog niet door u onderschreven.  Om de aangifte te onderschrijven, moet u bevestigen dat u de nodige verantwoordeingsstukken ter beschikking houdt.

Daar lukt het hen wel de juiste verwoording te vinden.

‘t Is een kleinigheid, ik geef het toe, maar zo zijn er nog wel te vinden in de Tax-On-Web, soms van een soort dat veel irritanter is.  Mannen van Tax-On-Web, als jullie eens een usability doorlichting willen, contacteer mij maar!

Mijnheer, als jij denkt mij goed genoeg te kennen om mij toe te voegen op Vleesbroek, Verklik-in of PlakPlak, doe dan moeite om bij de uitnodigingsmail een persoonlijk bericht toe te voegen.  Het vriendjes-zijn moet van twee kanten komen. Geen persoonlijk bericht = geen vriendje.

Collega, als ik het opperste van mijn krachten aangewend heb om een knap rapport af te werken voor jou, terwijl jij mij dit veel te laat gevraagd hebt, vergt het dan werkelijk zoveel van je om op mijn email te antwoorden? Meer dan “Merci, ik ga het eens bekijken van zodra ik een minuutje tijd vind” hoeft dat trouwens niet te zijn, hoor.

Ik blijf bij mijn adagio: Zijn we tijdens de ontwikkeling van al die diverse communicatiemiddelen vergeten hoe (en dát) we moeten communiceren?

Met deze BZN-spreuk sluit ik af.  Of misschien nog eentje: het ga je goed en communiceer wel!

We zijn een dik jaar geleden (tenzij mijn geheugen bokkesprongen maakt) op het werk overgeschakeld van Mobistar naar Proximus.  Dat wordt dus een privé-abonnement nemen om toch maar de iPhone te kunnen gebruiken.

Met andere woorden: ik zoek sponsors.  Het is absoluut van primordiaal belang dat ik een iPhone gebruiker word.  Daarmee zal de mensheid in het algemeen gebaat zijn.  Ik bekijk of giften fiscaal aftrekbaar gemaakt kunnen worden.

Voor wie mij een totaalverrassing wil bezorgen: ik had graag de iPhone 3G 16Gb.  Liefst de zwarte, maar de witte is misschien nog exclusiever.  Ik zal in mijn broek kakken van pure verrassing.  Of om het te parafraseren met een gekende reclameslogan:

The iPhone 3G 16Gb:$299

Jim, completely surprised, shitting his pants: priceless

• Heb je toegang tot een draadloos netwerk (via hotspot), dan maakt de telefoon gebruik van internettelefonie (zoals Skype):
• Heeft de persoon aan de andere kant van de lijn ook toegang tot Internettelefonie, dan bel je gewoon gratis (ook al is dat aan de andere kant van de wereld)
• Ben je thuis en heb je thuis een draadloos netwerk, dan gaat dat via je eigen netwerk.
• Heb je alleen GSM-mastbereik, dan bel jij via de GSM-mast en dan is dat duurder.
• Bekijk dit allemaal eens globalistisch: dan ga je met je telefoon naar de andere kant van de wereld, en bel je via een hotspot misschien wel gratis!  Nietske roamingkosten.

Er zijn al een aantal projecten gestart die op dergelijke ideeën gebaseerd zijn.  Een heleboel mobiele telefoons kunnen ook al wireless surfen, dus echt moeilijk kan het niet zijn om een telefoon hiervoor klaar te maken.  Telenet biedt hotspots aan, internet, telefonie en mobiele telefonie.  Zij zouden hiermee toch een schoon productje hebben.

Ik heb mijn werkmail gecheckt.  Oh neen, ik zou niet alles lezen, ik zou alleen lezen of ik maandag naar een klant moet.  Balans van die 5 minuten beroepseer:

1. Boete van 160 euro voor te snel te rijden, twee dagen voor ik op vakantie vertrok;
2. Mailtje krijgen dat ik op cursus gestuurd word voor iets wat mij geen holbewoner interesseert en voor iets waarvan mij nooit gevraagd werd of het mij een oermens zou kunnen interesseren;
3. Nog steeds geen idee of ik maandag naar de klant moet.

Doe er mij aan herinneren dat ik volgende keer mijn digipass (dingetje waar je 5 cijfers op ingeeft en je 6 cijfers van terugkrijgt, een soort van Lottotrekking waarmee je toegang krijgt tot het netwerk van je werk) kwijtspeel.

We zijn vanmorgen aangekomen en het zag er naar uit dat de boeren en de truckers het ons wat lastig zouden maken met hun acties.  Maar neen, weinig tot geen last van ondervonden.  Thuis gekomen hebben we het Werk der Schilders aanschouwd (volledige benedenverdieping en nachthall zijn geschilderd).  Het is als thuiskomen in een ander huis.  Daarna ging Iza slapen; ik kon niet, ik moest proberen of ik mijn foto’s kon terugwinnen op de duistere krachten van het Balinese eiland.

En hier komen jullie ten tonele: dankzij jullie smeekbeden aan de Krachten van alle Godsdiensten, hebben jullie het waargemaakt: ik heb onze 800 verloren gewaande foto’s terug.  Zonder jullie, ach, de krop schiet mij in de keel.

Daarom heb ik niet geslapen, maar wou ik zo snel mogelijk het ontbrekend beeldmateriaal online zetten.  (Her)lees dus:

• Jantje De Boer en Ketutje De Muis
• Morantisch
• Buikgodin
• Goreng
• Twin
• Living Room
• Fritz
• Luie zwemmerkes

We zitten op een kerosinescheet van de luchthaven. Da’s gemakkelijk voor onze transfer naar de luchthaven, morgen. En het is wel eens leuk omdat we de vliegtuigen kunnen zien landen vanop het stukje strand aan ons hotel. Vooral ’s avonds is dat mooi. Dan komen ze als een bewegende ster die steeds groter wordt tot die wiel aan landingsbaan zet. Je zou blijven kijken, zo na zonsondergang. We zien zelfs een vallende ster; ik wens dat het geen vliegtuig is.

De laatste volledige dag brengen we aan het zwembad door. Met irritant veel goedonderbouwde argumenten, maar vooral met zweterig veel moeite, probeer ik Iza nog eens in het zwembad te krijgen. Als de dag het laatste beetje warmte uit de zon perst, lukt het me ook. Het water is heerlijk warm, alsof de hemelbol het warmgelikt heeft. Het is zelfs nog altijd warm wanneer Iza terugkomt van de kamer, in badoutfit, haar opgestoken zodat het straks niet als zeewierslierten in haar gezicht hangt. We zijn de enigen in het water. De rest maakt zich klaar voor feestjes, braspartijen in lokale discotheken of een avondje pinten hijsen op granny’s wijze.

We willen nog een laatste keer gaan eten en belanden, na het noodzakelijke rondstruien van menukaart naar menukaart, bij een Italiaan. Er is geen Italiaan te zien (of vooral te horen) in het etablissement, maar de pizza’s zijn lekker, de stoelen comfortabel en het personeel charmant en vriendelijk. Zelfs de bombastische muziek (een walgelijk moderne verkrachting van Beethovens Negende met opgeblazen gezang om chagrijnig van te worden) past wonderwel in de setting.

Daarna gooien we ons nog eens online. Dat de blogposts eerst met pen en papier worden opgetekend wisten jullie onderhand wel. Hoe het dan precies verder gaat? Wel, we hacken ergens een computer (hacken moet hier begrepen worden als: "we betalen braafjes voor het gebruik") en Iza leest voor alsof ze Het Grote Dictee der Nederlandse Taal mag voorlezen, inclusief leestekens, aanduidingen van nieuwe paragraaf, correcties ("zou je dat niet zo schrijven"), veiligheidsoverwegingen ("eerst saven!!!") en zo nu en dan een (html)tagje. Een oersaaie job. Bedankt, meisje.

Het is nu eigenlijk aftellen. We zullen nog twee keer in Bali slapen, een keer of veertig in het luchtruim tussen Denpasar en Zaventem en dan zijn we thuis. Maar voor die laatste overnachtingen in Bali wisselen we ons hotel in voor een ander, aan de andere kant van Kuta. Het is een klein halfuurtje rijden omdat het druk is. Kuta slaapt nooit, daar zorgen de vele, rumoerige Australiers wel voor. Als je al dacht dat Britse, Russische of Duitse toeristen lawaaibrakers zijn, laat mij jullie dan de Aussie introduceren (Perth ligt hier op drie uur vliegen vandaan) met pint in de hand (en nog twee handen vrij hebben om op eenieders schouder “Cheers, mate!” te slaan). Sommige Balinezen doen zo hun best om wat mee te lallen, anderen gniffelen verveeld of kijken de andere kant uit.
Op een kaartje in de hotelkamer vinden we richtlijnen hoe om te gaan met de verkopers op het strand:

1. Zeg gewoon neen;
2. als je niet wil dat ze je aanspreken, vermijd oogcontact;
3. maar vooral, “don’t loose your cool”.

Ik probeer dezelfde richtlijnen voor de Australische decibelblazers.

Kuta is voor ons goed voor shopping. Niet het gezellige van Ubud, wel de grote shopping mall. We zijn een paar uur en elkaar kwijt als we alle winkeltjes willen aflopen of op zijn minst afstappen. Maar het is er fris. Op de bovenverdieping staat een Japanse familie geamuseerd voor zich uit te kijken. Het duurt even voor ik doorheb dat de kleine Oshi van de andere kant van de shopping mall terug naar zijn ouders komt gereden op de rug van een levensgrote, pluchen pony. Hij wordt begeleid door een Balinees die hiervoor waarschijnlijk opgeleid is, maar nu alweer doodverveeld aan zijn dagelijks glaasje arak denkt. Op de voorgrond klinkt het lawaai van overstemde speelautomaten die tegen elkaar opkrijsen als voetbalhooligans op speed. Het is een surreeel tafereel.

We laten ons per taxi naar het epicentrum van Kuta brengen, naar Poppies Restaurant. Het is er dineren aan tafeltjes op kleine eilandjes in een grote tuin. Binnen de muren van Poppies hoor je enkel het warme geroezemoes van gezelligheid en word je afgeschermd van het kabalistisch geweld van het ten top gedreven toerisme. Kuta doet me denken aan Playa de las Americas van vele Spaanse kuststeden. Wij, wij verbergen ons snel in een taxi naar het hotel.

Fritz houdt zijn adem in. Zijn vader heeft het hem zo geleerd. Als je het lang genoeg volhoudt, dan gaat het voorbij. Als je het te lang volhoudt, dan komt het buikgas sissend uit je maag, het vult je kaakholtes om dan ineens met een plof uit je bek te springen. Dat moet je vermijden, dat kan je vermijden. Wist zijn vader. Je stuurt het langs je oren. Dat daarbij oorprut langs je oorschelpen loopt, neem je er maar bij. Alles, alles moet je doen om te vermijden dat ze je opmerken.

Fritz volgt de raad van vader op. Maar ze gaan niet weg, integendeel, ze komen dichterbij. Eentje had hij wel aangekund. Pfff, die slik je zo weg. Je plukt ze vanop de grond. Ze smaken wel wat vies. Je moet ze vooral niet doormidden buiten, want dan komt de smaak vrij: een mengeling van grasmaaierroest en verzuurde beertjes, die gele. Fritz had daar geen zin in. Hij zou wel stil blijven zitten. Zelfs nu ze met tienen in cordon aanrukken, blijft hij zitten.

Mindfullness, je focussen op een erwt in je pollen, zou wel helpen. En ineens ben je 1 met je gedachten. Maar ze zijn nu al met honderden. Hij is groot, zij zijn met velen. Fritz is een doorzetter, zelfs wanneer ze zich massaal op zijn oogbollen storten. Met wat gewrik en gesleur en vooral met een paar minuscule schoenlepels, knikkeren ze zijn oog uit zijn oogkas. "Doet mij niets", zo laat Fritz zijn overmoedigheid winnen, "neem die andere ook maar, want ik heb een perfect gehoor". Alsof ze hem konden horen denken, vreten een dertigtal anderen zijn andere oogbol los. "Ze zijn goed op dreef", denkt Fritz. "Ze zullen mij niet hebben, ik ben goed voorbereid." Daar gaan ze met het vlies tussen zijn tenen. Hij voelt het kietelen als ze zijn schubbige huid van zijn lijf trekken. "Dat zal minder makkelijk zijn om me te beschermen tegen de watervlooien. Maar ach, neem maar mee!"

Het vlees van zijn dijen zijn een toekomstig verleden. Eerst is Fritz nog blij, want er mocht wel wat af, maar wanneer ze zijn spieren van hun pezen losrukken, wordt hij overmand door melancholie. Hij was er zo aan gehecht. Ook al zou Fritz nog wegwillen, hij kan niet meer. Hij is nu helemaal onder hen bedolven. Ze zijn als een nieuwe, bewegende huid.

Maar kijk, zijn volharding heeft het gehaald, ze blazen de aftocht en laten zijn karkas achter. Twee mensen zwemmen weg van de rand waar Fritz in zijn kikkerskelet achterblijft, maar de mieren zien hen niet.

’s Avonds eten Iza en ik bebek, ofte eend op zijn Indonesisch.

We denken er niet meer aan (foto’s), het is uit onze geest verbannen (foto’s), we willen de laatste dagen genieten (foto’s) en ons (foto’s) geen (foto’s) zorgen (foto’s) (foto’s) maken.

Onze laatste bestemmingen liggen allemaal (2) in het Zuiden van Bali, vlakbij Kuta. Kuta heeft al een paar terroristische aanslagen te verduren gehad. De grootste was in Legian en heeft het leven gekost aan wel 200 mensen. Daardoor is het toerisme in Indonesie de laatste 5 jaar gekelderd.

We hebben met Indonesiers gepraat en bijna allen spraken ze hierover: door het ineenstorten van het toerisme zijn heel veel mensen het werk kwijt geraakt, werden mensen depressief, zijn de lonen gekelderd, moeten de mensen een fulltime job nog combineren met andere jobs om hun familie te kunnen onderhouden.

Het is soms erg om te zien hoe lomp de toeristen kunnen zijn tegenover de Indonesiers; op straat, waar ze de offertjes wegschoppen; in short en met ontblote schouders (de mannen) okselfris ’s avonds een restaurant binnenstappen of op die manier tempels betreden. Het contrast met de zachtaardige, soms in sarongs gehulde en anders in lange (of 3/4 lange) broek geklede Indonesiers is groot.

Een chauffeur van het hotel brengt ons naar Seminyak, Kuta, Bali. Het is ruim een uur rijden en we zien dat de man ontzettend moe is. Zijn ogen vallen tijdens de rit vaak dicht. Iza zweept en zwengelt de conversatie aan, we maken af en toe scherpe geluiden en lachen om elkaars meest idiote grappen (vooral heel luid). Het lukt ons om de man wakker te houden; hij is te trots om op onze vraag in te gaan even te stoppen om wat te slapen.

Opgelucht en vermoeid van concentratie komen we in het hotel aan. We zitten dit keer op de eerste verdieping van een bungalow, met een ruim bed en een waaier aan internationale tv-kanalen (naar het schijnt). Voor het eerst hier in Indonesie zetten we de tv aan (ik vraag me zelfs af of we al tv gehad hebben op de kamer), op een hersenloze zender met een in het Indonesisch ondertitelde film.

Na een zwempartijtje gaan we eten in een mooi lounge restaurant, een fusion restaurant where East meets West en waar de smaken gereisd hebben: The Living Room. Er hangt een prachtige luchter die Iza in vervoering brengt. Als toetje nemen we de chocoladefondue, dat doet ons denken aan onze maatjes thuis. De chocolade is maar wat flauw, maar wat we in het slappe sapje soppen is heerlijk: meloen, peer, gecarameliseerde banaan…

Terug in het hotel gaan we op Internet en verlies ik bijna al mijn vocht via de sluizen van mijn porien.

Dat het vandaag een Balibaaldag geworden is, kan je al vroeger lezen. Laat ik de rest van de dag in een notendopje proppen, zodat we deze bladzijde snel kunnen omslaan.

We moeten alweer een hotel verlaten, dit is het einde van onze spa-behandeling in hotel K in Ubud. We krijgen nog een laatste overheerlijke massage. Ik zal jouw handjes missen, Ketur. We nemen afscheid, ook van Ketut, die zijn tanden nagelwit naar ons blootlacht, keer op keer.

We krijgen een lift naar het volgende hotel, ook in Ubud, waar we een laatste nachtje zullen blijven. We willen nog een paar inkopen doen; enfin, Iza toch, ik zit al langer met de handen in het haar of ik contacten heb bij het Belgische leger die een vrachtvliegtuig kunnen sturen om al onze bagage te komen ophalen. Met Flahaut had zoiets nog gekund, ik had hem een Balinees houtsnijwerkje of een veelkleurige batik sarong cadeau gedaan voor als hij aan het zwembad wil liggen. De chauffeur brengt ons naar hotel TS. Check-in, Iza’s paspoort overschrijven, welkomstdrankje (rietje kapot, dus ik zit me daar high te lurken en nog komt er geen drank mee) en dan worden we rondgeleid. Het is een grootse kamer, we hebben een beneden- en bovenverdieping en het zicht… ja, het komt jullie waarschijnlijk al geruime tijd de strot uit, jullie Vlaamsche jaloerse lezertjes, maar we kijken nog maar eens uit op een prachtig rijstveld, wat zeg ik: het rijstveld begint aan onze tuin; links: rijstveld, rechts: rijstveld en daarachter: het apenbos (inclusief toeristenaapjes). De hoteldude geeft uitleg over alles: jacuzzi (neen, echt? ja, tuurlijk!), kluis (neen, echt? ja, indien nodig), ontbijt op de kamer (ge meent het), … Het mooie dubbelbed ligt bedekt met bloemblaadjes in hartvorm. Er ligt een briefje bij. De hotelbediende heeft pretoogjes, wij antwoorden gewillig op zijn vragen (die we onderhand wel al vanbuiten kennen: "where you from?", "first time Bali?", "how long you stay?", "why only one night in our hotel?") en hij balibrabbelt nog iets over honing en maan wat we negeren.

Als wij op reis gaan, vragen we twinbedden. Natuurlijk is met zijn tweeen in 1 bed slapen fijn, romantisch en romantisch fijn, maar dan wel als je liliputter bent. Ik heb tijdens mijn slaap de ruimte nodig van een verlaten voetbalveld (zaalvoetbal). Ik hoef tijdens mijn nachtelijke omwentelingen geen middenvelders of spitsen tegen te komen. Ik wil Leonardo’s man van vitruvius zijn, zonder dat mijn vinger verdwaalt in een losslingerende navel. En aangezien Iza ’s nachts ook een wentelteefje is, komen we hierin overeen zonder dat dit leidt tot hoogoplopende ruzies waarbij huisraad verdeelt moet worden, huis verkocht, de tv in twee gezaagd of een ik-krijg-ze-in-de-week-gij-in-het-weekend-regeling getroffen moet worden over onze wasmachine. Maar ziehier ons dilemma, we hebben een superdeluxe kamer, met jacuzzi in de tuin, maar met slechts 1 bed, waar je heel dicht bij elkaar ligt. Ik vind het best, Iza wil checken of er te ruilen valt: EXACT zo’n kamer maar met twinbedden. De man kijkt vreemd op, het is niet mogelijk.

Het briefje dat op bed ligt tussen de bloemetjes in hartvorm is van Paula, van Jalan. Ze is onze reisagente-engel die alles zo piekfijn geregeld heeft en die daarenboven een superleuke, toffe madam is (ja, deze is voor jou, Miss P.) Ze heeft een upgrade voor ons geregeld. Nu klikt alles in elkaar: we hebben een honeymoonsuite en Iza vroeg twinbedden!!! De blik in de ogen van de hotelbediende vertaalde zich door "rare gasten, daar in Belgie, die op hun huwelijksreis al aparte bedden vragen".

We shoppen, verliezen onze foto’s, wat??? ja, fuck, onze foto’s kwijt door computervirus en gaan ’s avonds eten in Cafe des Artistes, een restaurant van een Vlaming die net vandaag terug is van Jakarta. We hebben een korte babbel, maar we zijn niet meer in de stemming (foto’s) om lang te blijven. En thuis staat er nog een jacuzzi en klein bed te wachten. De nacht beloofd woelig (foto’s), kort (foto’s) en zweterig (foto’s) te worden.

Vandaag ben ik de dag in alle vroegte begonnen met een ayurvedische massage. Ketur, die mij met uitzondering van de voetmassage al alle massages gegeven heeft, is ook nu de masseuse van dienst. Ik zeg "Dida Terima Kasih" (neen, dankjewel) tegen het servetje dat ze me aanbiedt en ik ga spiernaakt (en spierwit, want gebruind ben ik niet echt op die twee weken) op de massagetafel liggen. Mijn lijf heeft geen geheimen meer voor haar; althans geen met het blote oog waarneembaar in deze omstandigheden. Ze kent elke bult en onregelmatigheid. Dus waar nog doen alsof?

Mijn ganse lijf wordt tijdens de behandeling overgoten met warme olie en vervolgens gemasseerd. Tweeeneenhalf uur pure relaxatie. Als ik op het einde -gewikkeld in een sarong- met de voeten in een bloembadje zit, heb ik uitzicht op de rijstterrassen.

Het weer vandaag is Belgisch slecht. We zijn wakker geworden van de regen, we zijn opgestaan met regen en daarna gaan we maar shoppen (met regen).

Eerst springen we binnen in Cafe Wayan waar we proeven van stukjes taart. De Death by chocolate is naar Belgische normen maar braafjes. Ze is lekker, maar ik had een grotere chocoladebom verwacht (we zijn al wat gewoon). We willen vertrekken maar een enorme regenbui plenst neer. Hier in Cafe Wayan zitten we in de tuin, in een pagode. De bediening sloft dus van pagode naar pagode en wordt daarbij nat. Grote paraplu’s worden daarbij bovengehaald. Het grappige is wanneer iemand geen paraplu heeft, dan houdt hij of zij de hand boven het hoofd. Niet opdat ze niet nat zouden worden, maar Indonesiers geloven dat je hoofdpijn krijgt van de neervallende regendruppels.

Als het wat minder regent, wagen we ons -met gevaar de gezondheid hiermee te schaden- de winkelstraat in. We hobbelen tussen de regendruppels, winkeltje in, winkeltje uit. Langs de straten zitten tientallen mannen die hun diensten ("Taxi?", "Transport?") aanbieden. Ze dringen bijna nooit aan en geven je een net zo charmante glimlach als je hen vriendelijk bedankt. Ik heb mijn charismatische, ontwapenende, vredelievende en charmante glimlach geoefend op Java en Bali, dus kan ik met de schattigste smile "No, thank you" of "dida terima kasih" zeggen. En zij, zij bedanken me zelfs nog. Ik ben benieuwd hoe lang het zal duren, eenmaal in Belgie terug, alvorens ik weer zo zurig als beerkes zal kijken. Ik zou zeggen: mensen, geniet ervan.

Waar ga je eten in een leuk kunstenaarsstadje in Indonesie, waar het ene restaurant naast het andere souvenirwinkeltje naast het gene massagecentrum naast het andere restaurant gelegen is? Juist: de Japanner. We hebben nu al twee weken bakmi goreng (gebakken noedels), pisang goreng (gebakken banaan), nasi goreng (gebakken rijst) en mi goreng (gebakken fijne noedels) gegeten (lekkere goreng zowel als gore goreng). En we hebben ook wel al typisch Javavoedsel en Yogyamaaltijden en Bali-eten naar binnen gewerkt, dat het tijd werd voor wat anders. Wisten jullie trouwens dat bami in Indonesier bakmi heet en dat er geen recept bestaat voor nasi goreng, dat de kok gewoon het overschotje rijst en groenten van de dag ervoor in de wok gooit en bakt (dit is trouwens een typisch Indonesisch ontbijt) en dat de Indonesische rijsttafel (met wel 25 verschillende gerechtjes) nauwelijks te vinden is en dat ze hier "Nederlandse rijsttafel genoemd wordt" omdat dat een uitvinding is van de Nederlanders? In die tijd nodigden ze elkaar uit op de plantages en brachten ze allemaal gerechten mee. Ze staken elkaar de loef af waardoor er op den duur wel 20 gerechten op tafel kwamen (Bedankt, Peter voor de info). Wisten jullie dat allemaal? Echt? Pfff, okay dan, da’s dan ook meteen de reden waarom wij naar hier moesten komen en jullie verlekkerd thuis mochten blijven: wij moesten het nog ontdekken.

En zo hebben we ook ontdekt dat "de Japanner" hier in Ubud best lekker is en dat heel veel Indonesiers een zeer goed Japans spreken voor de vele Japanse toeristen die hier (soms wat platvloers arrogant) beginnen ratelen tegen de lieve, ingetogen Balinezen. Deze laatsten blijven overal "arigatoo gozaimasu" achteraan aankleven.

Iza heeft haar darmproblemen bijna overwonnen, dus is het mijn beurt om de duisternis te voelen rommelen in mijn binnenste. We gaan vandaag op uitstap, eigenlijk de laatste van onze vakantie. Ik wil dus allesbehalve problemen hebben. Mijn sluitspier is de afgelopen 34 jaar goed getraind van losse rebel tot stijflippige conservatief, maar toch, onder zware druk begeeft eenieder op een bepaald moment. Gewapend met vellen toiletpapier en instant Imodium en nadat ik met pijn in het hart (maar vooral rond de navelenbuik) afscheid genomen heb van de vertrouwde wc-pot, vertrekken we op pad.

We krijgen nog maar eens een nieuwe chauffeur, en ik en vergeten of hij Petut, Wayan of een van de drie andere namen gekregen heeft bij de geboorte. Hij polst voorzichtig of we nog wat extra willen zien, maar we kunnen hem vriendelijk edoch kordaat afwijzen (Iza dan toch, want ik lig in een toestand van pure concentratie op mijn darmrekkers).

We bezoeken eerst een tempel met heilige bron. Ik ben de naam van de tempel vergeten. Voor deze tempel moeten we een sarong dragen. Aangezien we een lange broek aanhebben (ik doe hier zelden een korte broek aan: overdag omdat ik me in korte broek zo lomp voel tussen de mensen hier; ’s avonds omdat ik me in lange broek iets veiliger voel tussen de mugger hier), volstaat het dat we een stoffen band rond ons middel binden. Ik neem geen bad in de heilige bron, ik wil de bron niet ontwijden met mijn losgeslagen darmprobleem.

Voor we de top van de berg bereiken, stoppen we ook nog bij een koffie- en cacaoplantage. Nu, het zijn eerder tuinen dan plantages, want ze zijn met een lineaal aangelegd, zo lijkt het. Hier wordt de koffie ook gebrand. We krijgen de kans om citroengrasthee, gemberthee, Kopi Bali (=Balinese koffie), ginsengkoffie en chocoladewater te proeven. Voor de koffie bedank ik vriendelijk. Van de rest neem ik een teutje van een neutje. Opnieuw: ik wil de Buikgodin niet voor het hoofd stoten.

We zijn net op tijd boven om een mooi plekje in het restaurant te krijgen. We kijken uit op de vulkaan Batur en het Bedugulmeer. We mogen aanschuiven aan het buffet. Voor alle zekerheid offer ik een Imodium aan de God van mijn Darmen, zodat ik iets veiliger kan eten. Zelfs mama Iza spelt me de les dat ik voorzichtig moet zijn met wat ik eet, raad die ik niet in het koele briesje sla dat langs me passeert, zo hoog in de bergen.

Na de lunch staat er een afdaling per mountain bike op het programma. Ik voel me zeker genoeg dat mijn darminhoud niet sneller beneden zal zijn dan ikzelf (heb eerst eens gecheckt met Here Sluitspier), dus kruip ik op de fiets. Onze gids, Gede, zet ons een valhelm op. Kijk, ik sta niet met hoofddeksels, maar met een valhelm die te klein is voor mijn hoofd, sta ik al helemaal voor joker. Geen gezeik, we zetten de afdaling in. De trip gaat voornamelijk over asfalt, maar die ligt er soms zo erbarmelijk bij dat de ergste Vlaamse kasseiweg een luxe is vergeleken met waarover wij rijden. Maar da’s juist spannend. We denderen met een heuse vaart naar beneden, steken daarbij vrachtwagens, brommertjes en een hert voorbij, roepen elke tien seconden (is nauwelijks overdreven) ‘Hello’ terug op kreten die weer van overal lijken te komen en stoppen zo nu en dan om het desa-leven te aanschouwen. Even voel ik me in het Vietnam van 40 jaar geleden. De Vietcong spande soms nylondraad over de weg. Amerikanen die met hun open jeep passeerden werden zo… eh.. onthoofd. Langs onze weg spelen de kinderen met vliegers (wat je hier ontzettend veel ziet). Ik vertraag een beetje, een vlieger kletst naar beneden en ik krijg het touwtje rond mijn nek. Ik ben blij als ik 15 meter verder tot stilstand kom en ontdek dat het geen nylondraad was.

We zijn net op tijd in het hotel terug voor… jawel… een massage. We krijgen dit keer een voetmassage. Iza krijgt aansluitend 2,5 uur ayurvedische massage (met warme olie). Door een kleine overboeking (of niet-beschikbaar zijn van masseuse) krijgen we dat niet samen. Dit moet het hoogtepunt worden van ons SPA-verblijf hier.

Wat is dat toch met vrouwen? Gisteren, toen we helemaal groggy, week, murw en voos gemaakt waren door een opperbeste massage, kregen we het diner opgediend bij het zwembad (kleine opmerking tussendoor: in het hotel is er op dit moment een yoga-… eh… congres… eh… yogatraining van een paar dagen aan de gang. We krijgen ontbijt en diner nooit in de eetzaal, waarschijnlijk om interferentie tussen deze pure geesten en onze zieke, perverted minds te vermijden… Graptsje) We kregen niet zomaar het diner aan het zwembad opgediend. Neen, het zwembad was stemmig (=nauwelijks) verlicht. Er stonden kaarsjes rondomrond en op tafel. Er lagen bloemblaadjes op tafel en vooral het was alleen, ALLEEN voor ons twee. Mijn synapsen linken "met zijn tweeen", "kaarsjes", "weinig licht" en "stemmig verlicht zwembad in een relaxhotel aan de andere (zonnig warme) kant van de wereld" tot 1 woord:

R O M A N T I E K

Maar blijkbaar niet bij Iza. De eerlijkheid en het eerbare integriteitsprincipe (ahum, make room for it!) gebieden mij om te schrijven dat voor mij "met zijn tweeen" en "kaarskes" al een Pavloviaanse romantiekgedachte teweegbrengen (inclusief ongecontroleerd kwijlen). Dus met zijn tweeen gaan luisteren hoe Yves Leterme het complete Beowulfverhaal voorleest in de oorspronkelijke taal: OERSAAI. Zet daar een kaarske bij: ROMANTIEK. Een kaarske gaan branden in de Sint-Hieronymuskapel in Erwetegem-Zuid: dodelijk. Met zijn tweeen? Pure gestileerde vorm van romantiek. Al mag er in laatste geval ook wel een dekentje en een potteke vaseline bij (zodat ik de kaarskes in hun houdertje krijg).

Maar bon, voor Iza moet dat meer zijn, en ik weet tot op heden niet wat. Al gaf ze aan dat het woord "romantisch" moet vallen. Gebruik in de zin, dus ik moet zeggen: "wat vind ik het romantisch fijn om hier met jou te zitten". En kijk de Romantiekfee komt langs en alles is morantisch. Iza zal het allesbehalve romantisch vinden dat ik dit alles hier schrijf, maar zeer geeerd publiek, ik zoek bijval. Help mij haar te verstaan (in commentaar onderaan dit artikel). Als dat niet romantisch is van mij.

Vanmorgen hadden we dus (weer romantisch) ontbijt op ons terras met pannenkoekjes en palmbomen (de eerste ter consumptie, de tweede als sfeermaker op de voorgrond). Het valt me reuze mee, het ochtendhumeur van Iza.

We hebben vandaag vriendelijk bedankt voor de optionele trips naar plantages, vulkanen en olifantentempeltjes (deze laatste had ik gezien mijn imposant figuur wel graag bezocht). In plaats daarvan zullen we gaan shoppen in Ubud. Ik dank Shiva, Vishnu en Maya de Bij voor deze prachtige gelegenheid om mijn weerzin, afkeer en tot artistieke creaties inspirerend ongeduld, op die manier te tarten. Maar, aangezien Iza de dag begonnen is zonder gigantisch ochtendhumeur, zal ik haar opperbeste stemming niet vergallen. We worden met de shuttlejeep van het hotel naar het centrum gebracht, althans tot de 300 meter voor de hoofdstraat. Want de straat ernaartoe ligt onderbroken, die wordt opnieuw geasfalteerd. Op het laatste stukje zijn wel honderd mannen en een brommertje vrouwen (allen in sarong en met hoedje op) druk bezig met bamboe en vlechtwerk. Ze maken grote constructies, tribunes, zo lijkt het, en een grote toren. Er is een grootse crematie gepland op 15 juli. Ruim een maand op voorhand worden er voorbereidingen getroffen. Het is dan ook geen crematie voor Wayan Modaal, het gaat hier over de koning van Ubud.

[Begin Informatief Blok]
De mensen op Bali (ik weet niet hoe het zit met Islamitisch Java) worden bij overlijden begraven. Dan krijgt de familie 3 maand de tijd om de voorbereidingen voor de crematie te treffen. Die drie maanden zijn ook nodig om familie die elders woont (zelfs in andere landen) bijeen te krijgen. Na die tijd wordt het lichaam weer opgegraven en wordt er een hele ceremonie gehouden. Uiteindelijk wordt het lichaam gecremeerd. Omdat niet iedereen de kost van zo’n crematie kan betalen, worden deze ook uitgevoerd voor verschillende overledenen tesamen. Maar voor de koning van Ubud is dit natuurlijk niet nodig.
[Einde Informatief Blok]

In Cafe Lotus, waar het personeel niet zo vriendelijk is, maar het zicht op de lotusvijver en achterliggende tempel dit compenseren schrijven we kaartjes naar het thuisfront.

We zoeken naar een goed internetcafe, maar hier in Ubud is dat een hele opdracht. Niet dat er geen zijn, integendeel, er zijn er zoveel, en ik vermoed dat ze allemaal dezelfde internetlijn gebruiken, want het gaat voor geen meter vooruit. Na 5 cafes geven we het op, jullie zullen wat langer op onze schrijfsels moeten wachten. Teleurgesteld gaan we een sapje drinken in een loungerestaurant met Balinese keuken (Arys Warung) waar we overheerlijke hapjes geserveerd krijgen.

We stappen terug naar ons hotel. De tocht van een paar km is niet eens zo ver, maar de warmte, de vochtigheid, het stukje klim en het voortdurend moeten ontwijken van honden, valt ons toch zwaarder dan verwacht. Het wemelt hier (in Bali) van de honden. Ze liggen overal, in het midden van het trottoir, op het midden van de rijweg aan een ander te ruiken of zichzelf te krabben, maar ze zijn zo mak dat ze voor de dood niet uit de weg gaan.

Omdat we niet als hevige transpiratoren willen aankomen bij de massage, nemen we eerst een douche. Onze massage is ongeveer dezelfde als gisteren maar ze wordt beeindigd met een bloemenbad (met zicht op rijstterras). De avond is echter ondertussen gevallen…

Veel tijd om van dit o zo romantisch bad te genieten, hebben we niet, want de shuttle van het hotel staat al te wachten om ons naar een Balinese dansvoorstelling te brengen. In tegenstelling tot wat we in Yogyakarta (Java) gezien hebben, is deze voorstelling veel kleinschaliger. In de voortuin van een tempel zit een 20-tal muzikanten te spelen. In het licht van deze twee kleine spots komen de dansers Barong- en Krisdansen uitvoeren. Superschattig is de dans van de meisjes. Ik schat ze maximum 9 jaar, maar hun bewegingen zijn al zo ongelooflijk mooi, verfijnd en bijna perfect synchroon.

Na een uurtje komt de chauffeur van het hotel ons ophalen. Hij vraagt of we liever in, dan wel buiten het hotel willen eten. We willen liefst gewoon naar het hotel. Een telefoontje en 10 minuten later staat ons tafeltje klaar, volledig bedekt met bloemblaadjes, kaarsjes overal aangestoken. Het is een diner voor ons alleen. Romantiek?

We moeten weer afscheid nemen, afscheid van het resort, afscheid van Lovina, waar we de voorbije drie nachten en tussenliggende dagen verbleven hebben. Het spannende, verkennende van de voorbije weken hebben we de laatste dagen ingeruild voor wat relaxatie en verwennerij. Maar vandaag verwelkomen we Wayan, onze Nederlands sprekende gids, voor deze dag. Na een misverstandje (wij verwachtten iemand anders) geraken we toch en route. Maar niet voordat Iza verliefd geposeerd heeft naast een "mooie Balinees".

We moeten vandaag in Ubud geraken, een kunstenaarsstadje in Midden-Bali. Maar we doen wel eerst een paar tussenstops. Wayan, die zichzelf achtereenvolgens "Boefje" en "Jantje De Boer" noemt (Jantje -> Wayan, De Boer -> zijn ouders zijn boeren), lult de trip aan elkaar. Het is ongelooflijk opmerkelijk wat voor een woordenschat Ons Boefje heeft. Hij draait zijn hand niet om voor uitdrukkingen als "Oost, west, thuis best", "Van hetzelfde laken een broek (Vlaams)" of "Van hetzelfde laken een pak (Nederlands)", "Wie een put graaft voor een ander…", "De aap komt uit de mouw…" en ga zo maar door. Het kost ons verschrikkelijk veel moeite om een uitdrukking te vinden die hij niet kent. Later vertelt deze vrijgezel ("Nog geen schatje gevonden die eerlijk is en niet verwaand") dat hij nog maar drie jaar Nederlands leert, maar dat hij wel elke dag in het woordenboek leest, en dus heel veel synoniemen kent. Het is de eerste Indonesier bij wie de communicatie zo vlot verloopt dat er gauw mopjes en plagerijen mogelijk zijn. Iza leert hem het woord ‘onnozelaar’, haar favoriete koosnaampje als ik eens niet de serieux van een Siberische dwangarbeider heb. Als je in de toekomst een Balinees tegenkomt die jou met een guitige lach "onnozelaar" noemt, dan weet je waar deze Abraham zijn mosterd vandaan gehaald heeft (nog een uitdrukking die Jantje kent)

Voor we stoppen in Monkey Forest krijgen we de les gespeld door meester Wayan (onze chauffeur heet Petoet en is de oom van Wayan): bij het voederen van de apen, de hand mooi uitsteken, de tanden niet laten zien en de hierarchie van de apen respecteren. Ik respecteer onze hierarchie en laat Iza voorgaan. We kopen een mandje bananen en nootjes en Iza begint aarzelend uit te delen. Ik geef ook een banaan, ben gewoon vriendelijk te lachen tegen Javanen en Balinezen, maar slik mijn tanden net op tijd weer in. Ik wil geen aanvaring met een troep apen! Gelukkig stoppen hier genoeg toeristen en zijn de apen loom gevreten door alles wat ze toegestopt worden. Iza moet op den duur zelf naar de apen toelopen. De pretentieuze genenverwanten!

We vertrekken met de noorderzon (Wayan blijft zorgen voor zegswijzen) en rijden naar het Bratanmeer en Ulun Dalu, een mooie Hindoetempel die op het water lijkt te drijven. Het weer is bewolkt, maar het lijkt me dat het hier altijd zo is, want ik heb nog geen enkele foto of postkaart van deze tempel gezien waar er geen mist of bewolking op staat. "Rotweer" noemt Jantje het. Hij heeft oog voor detail en toont ons de rode kont van de stenen leeuw.

Hup de auto in. Mijnheer De Boer leert ons dat op Bali niemand een familie heeft en dat je voornaam je gegeven wordt afhankelijk van het hoeveelste kind je bent. Ik ben vergeten op welke plaats "Wayan" staat. Na het bezoek aan een lokale markt, waar we doortsjezen als Chinezen (we hebben al een aantal lokale marktjes gezien en weten dus wel welke toeristenprutsen er verkocht worden), wil ons Boefje ons naar het hotel brengen. Maar hij weet het niet zijn. Hij kent het hotel ook niet. Dus wordt er gebeld en wat rondgevraagd. Maar het kost hem moeite om toe te geven dat noch hij noch de chauffeur het weten zijn. Het grappige aan Indonesiers is dat ze op een vraag zowel "ja" als "neen" antwoorden, afhankelijk van wat ze denken dat jij wil horen. Niet zoals de Nederlanders die overal (zelfs op bevestigende zinnen) noujaneeneejaneeja tussengooien. Vraag aan een Indonesier of het hier naar links is en hij zegt ‘ja’. Vraag op hetzelfde kruispunt of het naar rechts is en hij zegt ook ‘ja’.

Wordt het morgen mooi weer?
Natuuuuuuurlijk!!!!! (ook al regent het al dagen met bakken uit de lucht en is de hemel zwanger van onmaagdelijk zwarte regenwolken).

Er worden rondedansen gehouden in mijn maag, van het vele draaien in de bochten, het ontbreken van voedselinname (aka lunch) en het ternauwernood ontwijken van tegenliggers. Het is hier geen sinecure om op de uiterst smalle wegen te rijden. Bovendien is alleen de rijweg geasfalteerd. Daarnaast is het aarde en vaak ligt dat 10 a 20 cm dieper. Raak je van de weg, dan ben je goed gejost. Zover komt het niet en nog voor we het spuwbakje moeten bovenhalen rijden we op de parking van het hotel.

Alweer een mooi hotel en alweer anders dan de rest. Het hotel is tegen een heuvel gebouwd en alle (10) kamers liggen in terrasvorm en kijken uit op prachtige rijstterrassen. In de diepte van makkelijk 25 meter (ik ben zeer slecht in schatten, het kan gerust een klein appartementsgebouw dieper zijn) staan palmbomen waarvan de kruin vlak voor ons terras ligt. Magnifiek. Dit hotel is een toevluchtsoord voor yogamensen (je weet wel die typen die altijd volledig in het wit gekleed lopen: loszittende WITTE linnen broek en strak WIT T-shirt) en voor massagewellustelingen. Aangezien ik geen jota ken van yoga (mijn garderobe zou mij misschien wel een zetje kunnen geven), zullen we hier vooral genieten van massages, en dat de komende vier dagen.

En we beginnen er meteen aan. Iza en ik verdelen het massagepersoneel. Katur geeft mij een papieren pennenzakske met gaten waarin ik mijn pen en inktpatronen mag steken zodat ik niet helemaal bloot lig. Ze loopt geruisloos als een muis met sokken aan. Als ze praat dan geraken haar geluidsgolven 20 cm ver. Maar wanneer ze haar duimen in de vet- en spierterrassen van mijn lijf zet denk ik "WA IS DA?" Wat John Massis met zijn tanden kon voorttrekken, dat duwt zij met haar vingertoppen weg. Nu en dannekes doet het pijn, maar ze duwt de pijn weg. Als ik haar achteraf -door de hand Gods geslagen- complimenteer bij een kopje gemberthee, dan fluistert ze een nauwelijks hoorbaar ‘Thankyou’ en muist ze er vanonder op haar fluwelen voetjes.

Het is donderdag 12 juli. Ik zet het er even bij want ik speel vals met de data. Er staan nog een paar andere posts te wachten die ik moet publiceren, maar het gaat niet zo vlot.

Het is een Balibaaldag. Vandaag wou ik een paar foto’s uploaden om ze dan online te zetten in de blog. Maar door een virus op een computer in het cybercafe ben ik meer dan 800 foto’s kwijtgeraakt, zo goed als ons volledige reis. Slik.

Normaal check ik altijd of er een antivirusprogramma op de computer staat. Aangezien ik tevoren ook al in hetzelfde cafe was gaan uploaden, zij het op een andere computer, was ik nu wat lakser. En dat heeft het hem gedaan. Memorycard gewist. Alle foto’s weg. In de plaats stonden twee programmaatjes die er uit zagen als de folders van het kaartje. Natuurlijk zijn er nog de enkele foto’s die op deze blog staan, maar door de zware compressie zijn die niet echt bruikbaar voor afdrukken, laat staan vergrotingen. Iza en ik balen enorm.

Dus vanaf nu zal ik wel nog bloggen, maar dan zonder foto’s. Die zet ik er wel bij als ik terug in de veilige omgeving van thuis ben.

En wie weet-wie weet is er toch een piepklein kansje dat ik de schade kan herstellen en een paar foto’s kan recupereren als ik thuis mijn werkset bovenhaal.

Het resort waar we momenteel verblijven is een paradijs voor vogeltjes en toeristen die houden van ontspanning. We hebben vanuit onze bungalow zicht op de oceaan. Maar we zijn hier ook voor massages.

We hebben om 12u een massage voor ons tweeen geboekt. Het is niet zomaar een massage, het is een behandeling van 3 uur. En alles gebeurt in grote pagodes, dus eigenlijk zo goed als in de buitenlucht. Het ontvangstcomite, Marni en Tre, serveert ons een kopje gemberthee en wast ons ondertussen de voeten. Dan gooien ze ons elk op een hele grote massagetafel (nu ja, ze nodigen ons vriendelijk uit -wat had je gedacht). Ik drapeer mijn gezicht in de opening en kijk zo dwars door te tafel naar de grond. Als je in Europa op die manier gaat liggen, dan heb je alleen zicht op de verweerde tenen en ingroeiende nagels in de witte hompklompen van de masseuse. Maar niet hier in Bali; er is overal aan gedacht, want je kijkt op een mooie aarden schaal, gevuld met water waar bloemen op drijven. De bloem middenin heeft haar stamper loodrecht naar boven gericht, recht naar mijn derde oog. Ik vraag me af wat hier de therapeutische waarde van is, maar lang is mijn aandacht niet gefocust, want Marni slaat haar vingers in mijn vlees huidplooien. Ze laat me goed voelen welke plekken ik vergeten was dat ze zo pijnlijk zijn, maar bewerkt ze zo goed dat ze de pijn naar Siberie stuurt en ik lekker kan blijven liggen. Na de massage wordt er gescrubd van kop tot teen (nu ja van adamsappel tot enkelputje) met iets wat op hardkorrelig zeezout lijkt, maar achteraf groene thee blijkt te zijn. De keuken heeft nog meer lekkers aangebracht, want we worden daarna met een komkommerpapje ingesmeerd, en daarna netjes ingepakt. Even twijfel ik om van gemarineerde Izafilet te gaan proeven, maar aangezien ik zelf in gepakt lig, zou dat toch alleen maar een glibberige smeerboel worden.

Het geurige bad staat op ons te wachten en jacuzzigewijs worden de bellen ingeblazen zodat we borrelend liggen te sudderen. Wanneer we beetgaar gekookt zijn, mogen we ons afspoelen (zoals bij pasta) en krijgen we body lotion over onze… ehja… body en een facial als toetje. Dankzij de craniale massage zie ik er uit als een wilde (gemarineerde) aap met haren in de wind.

We lunchen in een kleine pagode en met zicht op de oceaan en op verkopers van allerlei, die langs de smalle kuststrook de tuinen van ons hotel binnenkomen. Ze komen een praatje slaan met de hotelgasten en proberen eindeloos vaak dingen te verkopen: dolfijnspottingtochtjes (veel te vroeg opstaan en morgen zijn we weg), sarongs (niet voor mij, dankuwel), brede ceinturen (dat staat Iza helemaal niet), rollexes (geen zin in nep, geen zin in de echte). Maar altijd maken ze een praatje. We kijken ook uit op vissers, die in het water staan te vissen. Ik zie ze geen kanjers bovenhalen, misschien wat kleins, dat wel. En soms worden de verkopers subtiel weggejaagd door hotelpersoneel.

En ondertussen schrijf ik, ik schrijf met het ruisen van de zee en het plingplongtokkelen van de iPod. Iza heeft contact met buitenaards leven.