Jimability

Ik heb ze, ze is van mij: de nieuwe pen.  We gingen als een onbeschreven blad de winkel Caron in de Veldstraat binnen.  We hadden al een paar pennen en vooral prijzen in de etalage zien staan.  250 euro zou ik makkelijk kunnen uitgeven. Makkelijk.

"Wat is uw budget?" vraagt de sigarendame (Caron verkoopt én pennen én sigaren; ik zie de relatie niet want ik sabbel op sigaren noch op pennen).  Ze haalt een paar pennen uit haar doos die allemaal in de lage prijsklasse, mijn prijsklasse, vallen.  Of ik er eens wil mee schrijven.  Natuurlijk.  Ik dop ze één voor één in haar inktpotje.  Ik kras, ik beitel, ik houw en ga wildpassioneel tekeer op het vel dat ze me toeschuift, tot ik een pen vindt die de inkt zacht glijdend over het papier schiet.  Mijn keuze is gemaakt: deze wordt het.  De Carondame biedt mij nog andere ervaringen aan, maar ik weiger gedwee in aanschijn van mijn nieuwe liefde, die niet eens meer nadrupt.

Er is een nieuwe http://mijn.telenet.be voor wie klant is bij Telenet.  Ze zijn er weer in geslaagd om de dingen complexer te maken dan ze al waren.  Dit keer gaat het over het gebruikersmodel.  Ik log aan met de hoofdgebruiker die ooit voor mij gedefinieerd is en ik krijg dit scherm te zien:

Mooi, wij krijgen een overzicht van alle diensten die we bij Telenet hebben, waaronder dus ook telefonie en televisie.  Ze vinden dus dat ik ook televisie en telefonie bij Telenet heb.  Waarom moet ik nog een klantenlogin aanmaken?  Maar misschien zijn het gescheiden systemen, dus beslis ik om de stap te zetten om een klantenlogin aan te maken voor televisie (wie weet, misschien is het gewone een beetje een overbodige maar toch zo noodzakelijke stap). Ik gebruik dezelfde login naam en paswoord (het zijn blijkbaar gescheiden systemen, dus ja), want anders moet ik teveel verschillende gebruikersnamen en paswoorden onthouden.  Ik krijg een foutboodschap, had ik het niet gedacht:

Ik heb het nog niet over de terminologie ("Klantenlogin aanmaken", "gegevens wijzigen": is het nu aanmaken of een bestaande wijzigen?).  Blijkbaar is de klantenlogin al in gebruik, dus toch geen strikt gescheiden systemen.  Waarom moet ik dan extra klantenlogins aanmaken als Telenet wéét dat het over dezelfde Jim Maes gaat?  Ik kies een andere klantenlogin en kom terug op de homepage die er nu alsvolgt uitziet:

Ze herkennen mijn klantenlogin, maar ik moet afloggen en aanloggen met die nieuwe klantenlogin om iets van informatie terug te vinden over mijn dienst Televisie.  Maar wat nog opmerkelijker is: ook al had ik een klantenlogin aangemaakt voor televisie, diezelfde is nu ook voor vaste telefonie gedefinieerd!  Dus dáár kan het wel met dezelfde klantenlogin.

Ik log aan met mijn splinternieuwe login:

Aha, met deze nieuwe login kan ik blijkbaar alles doen, en dus ook mijn Internet Telemeter raadplegen.  Kon dat dan niet gewoon met mijn eerste login?

En wat ben ik met mijn nieuwe login?  Dat ik zie dat ik de optie Spaarbellen gekozen heb voor telefonie en Standaard TV voor televisie.  Niet dat ik een andere telefonieabonnement kan bestellen, neen, hoor.

Ik wil een pen.  Het lijkt een van de eerste zinnetjes die je op school hebt leren lezen en ik voel me ook weer een beetje schoolgaand.  Ik bén ook weer een beetje schoolgaand.  Op zaterdagochtenden als deze, vanaf deze zaterdagochtend eigenlijk.  Maar vandaag beginnen we een uurtje later.

Ik wil dus een pen.  Balpennen zijn ok, vooral als ze fijn schrijven en een klein beetje een vette kop hebben, zodat de punt makkelijker over het blad wrijft.  Maar het blijven balpennen en niets schrijft zo mooi als een pen.

Zo af en toe grijp ik terug naar dingen die in onbruik raken.  Op school schreef iedereen met een bic, pennenzakken vol verschillende kleuren of van die dikke kolossen waarmee je in vier kleuren kon schrijven. Vier kleuren in één bic die met een tsjak in en uit sprongen: tsjak-rood, tsjak-groen, tsjak-verdomme dat ding zit hier vast.  Die bic opendraaien, dan kon je met vier kleuren tegelijk schrijven en als je zo’n 3D-brilletje opzette dan leek het alsof de letters uit het blad sprongen.  Allemaal big fun, maar toen schreef ik dus met vulpen (een tijdje zelfs met kaligrafische pen tot grote irritatie van mijn leraars) en sleepte mijn inktpotje altijd mee naar school.

Na school en universiteit raakte ik de pen kwijt.  Toen ging ik werken en kwam er al helemaal geen schrijfhengel meer aan te pas: computer, mijnheer!

En nu in een periode van ubiquitous computing (computer overal) wil ik opnieuw een pen. Vulpen. Met inktpot.  En schroefdop die niet makkelijk opendraait als de pen in mijn jas zit.

“JA!“, zegt ze, “we zijn er eindelijk van af.”  Ze houdt een lege bidon wasverzachter in haar handen.

Een paar jaar geleden kwam er een vriendelijk man aanbellen. Ik was aan het thuiswerken en deed de deur open op een moment dat onschuldige Poolse kuisvrouwen en schuldige Vlaamsche huisvrouwen in onze wijk de deurbel beantwoorden.  Zij zijn ondertussen voorbereid op zo’n interventies (“ik spraaik nie koet Vlaaims” of “nie m’nier, ken kuupe nie oan de deure”). Maar ik, ik zou dra in de val trappen.  Aanhoort mijn verhaal.

Dat mijnheer volledig vrijblijvend eens naar het folderaanbod mocht kijken; dat het allemaal producten waren die in de beschutte werkplaats X vervaardigd werden; dat het allemaal biologische producten waren (ah ja, dat zou mijn madam wel zien zitten) en dat ik daarmee een gemeenschap zou helpen van mensen die het niet zo makkelijk hebben als “jij en ik” (niet op mijn gevoelige sociaalbewogen teen beginnen spelen - te laat).  Dus bestelde ik een zeeppompje en een bus wasverzachter.

De man zei dat hij het gerief uit den camion zou halen en o trouwens, dat ze alles per drie leverden. 3? DRIE?  Dat zou dan op meer dan 100 euro komen. Maar ik had zoveel geld niet bij me, probeerde ik er mij nog van af te maken.  Geen nood, de beschutte-werkplaats-producten-leurder had een draagbaar bancontactsysteem bij zich waardoor mijn geld in een wip doorgestraald zou worden van mijn naar hun (Zwitserse?) rekening.

Daar stond ik dan op mijn eigen drempel, met 3 x 350ml handzeep en 3 x 3l wasverzachter.  De man zwaaide nog even.  En o ja, die wasverzachter was extra-extra geconcentreerd.  The look on my face: flabbergasted. The look on her face when she came home and found out: priceless.

We hebben een paar jaar lang naar rozen geroken in versgewassen kleren, en ik vind dat een vieze geur, maar het laatste beetje is er door.  Aan iedereen die ons niet heeft laten vallen in die periode: een welgemeende merci. Vanaf volgende week zal ik jullie allemaal eens goed tegen mijne gilet trekken.

We hebben er een voormiddagje dokteren opzitten. Het valt me elke keer op hoe weinig de dokters tijdens hun anamnese-gesprek echt naar je luisteren.  Ze duwen je meestal al in de richting van hun diagnose en geven je de indruk dat je maar wat lult.  Witte kieltjes om hun afstand met de patient te bewaren, met een hier en daar nauwkeurig geplaatste vlek.  Af en toe een grapje om het door hen gecreëerde ijs te breken.  Of een vermanende en licht spottende opmerking over "ga toch sporten".  Ik ga buiten met het besef dat mijn eigen diagnose bevestigd is, maar met het gevoel een onbenul te zijn die dreigt uit de tuin der Lustige gezondheid gezet te worden.  Want ik heb watertandend gekeken naar de appel aan de boom van Medische Wijsheid (danku Internet).

Ik dank de notabelen, ook al hebben ze ons (nog) geen therapie kunnen voorstellen.